Maandelijks archief: december 2009

Hoe energie werkt? (2)

Alles is energie; een muur, een mens, een trilling: alles. Energie in de meest pure vorm is het (razendsnel) heen en weer bewegen van atomen in een (‘grote’) lege ruimte. Afhankelijk van de snelheid van bewegen heeft iets een vaste, vloeibare of gasvorm. Of één van de andere vormen die er bestaan.

Je kunt dus zeggen dat alles beweegt. Op macroniveau is dat bijvoorbeeld het universum dat continu uitdijt en inkrimpt. Op mesoniveau kun je bijvoorbeeld kijken naar hoe een land, volk of cultuur zich ontwikkelt. Op microniveau kijk je natuurlijk naar jezelf; jij beweegt ook. Je beweegt fysiek (bv. lopen, ademhalen), je beweegt mentaal (bv. ontwikkeling in je denken) en je beweegt emotioneel (bv. wisseling van emoties). Ongetwijfeld beweeg je ook spiritueel (bv. door levenservaring op te doen).

Allemaal begrijpen we dat we de fysieke beweging zelf kunnen beïnvloeden. De keus om te lopen of te rennen maak je zelf. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld hard of langzaam fietsen, rechtop of gebogen lopen, fluisteren of schreeuwen, kijken of wegkijken. Wat minder mensen weten is dat ook de andere vormen van beweging door ons te sturen zijn. Je kunt zelf bepalen of je boos of blij wordt, of je piekert of geniet en of je van een ervaring leert of niet. Het enige wat je nodig hebt, is bewustzijn.

Op het moment dat jij je bewust bent van je boosheid, kun je dit – als je wilt- veranderen in een andere emotie. Probeer het maar eens! Hetzelfde geldt voor ons denken. Als je weer eens piekert over dat éne hardnekkige punt en je bent je er bewust van, dan kun je van gedachten veranderen. Denk maar eens aan het mooiste moment uit je leven, het meest succesvolle moment uit je carriere of heel eenvoudig aan een lief liedje of de laatste keer dat je hebt gelachen.

Ieder van ons – jij ook – kan op deze en vele andere manieren zijn/haar eigen energie sturen. Dat begint met bewustzijn van je bewegingen (fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel) en wordt gevolgd door jouw keuze (let op! het is werkelijk je eigen keuze) voor de vorm of richting van de beweging. Wordt je boos, blij, onverschillig, behulpzaam, tegendraads? Jij kiest. Ga je piekeren, kop in het zand steken, oplossingen zoeken, luisteren, genieten? Jij kiest. Leef je voor jezelf of voor anderen? Jij kiest. Leef je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Jij kiest.

Wees bewust van de keuzemogelijkheid en van de keuze en dan stuur jij jouw energie. Keer op keer en op den duur zelfs onbewust bewust. Dan kies je niet vanuit je bewustzijn, maar vanuit je bewust Zijn. Daarover meer in deel drie.

Genieten

Genieten

Ik heb kerstvakantie, twee weken lang. “Dat wordt genieten”, bedacht ik me al een maand van te voren. Vrijdag 18 december beginnen we met een lang weekend Keulen waarbij we allerlei kerstmarkten bezoeken, zondag terug, dinsdag verjaardag vieren, vrijdag/zaterdag Kerst. En dan nóg een week vrij. Hoe geweldig kan het leven zijn?

Na deze voorpret komt de werkelijkheid: het weekend in Keulen valt samen met de terugkeer van Vadertje Vorst en dus lopen we met -12 graden Celsius de hele dag buiten, van de ene kerstmarkt naar de ander. Die overigens erg tegenvielen na alle verhalen en eerdere ervaringen. Ook het hotel viel tegen, het bleek weinig meer te bieden dan een bed, duitse en turkse tv en een ontbijtzaal. Met veel plezier gingen we zondag naar de trein, op weg naar huis voor de échte Kerstbeleving. Dus niet. In Nederland is Vadertje Vorst overtroeft door Koning Sneeuw en heel het openbaar vervoer ligt plat. En zo zijn wij ongewenst gestrand in een vreemd land.

“Ongewenst gestrand in een vreemd land” en dat rond kersttijd. Als dat niet een start is voor een mooi kerstverhaal. Opeens moet ik denken aan Jozef en Maria die dachten na een lange reis te kunnen uitrusten en na het zoveelste ‘nee’ lijdzaam moeten accepteren dat ze die nacht niet in een herberg zullen slapen. Ook denk ik aan die vluchtelingen die na onvoorstelbare ontberingen stranden in Europa, ongewenst in een vreemd land, hopend (vertrouwend?) op een betere toekomst, voor hen of anders op z’n minst voor de generaties na hen.

Twee weken kerstvakantie wordt door deze en andere oorzaken minder leuk dan van te voren verwacht en ik klaag. Ik klaag erover dat ik nog maar zo weinig tijd heb voor mezelf om de dingen te doen die ík leuk vind. Dan schrijf ik dit stukje en ik schaam me. Ik schaam me dat ik überhaupt ergens over durf te klagen. En hoe lullig en afgezaagd het ook klinkt en hoe groot de ‘heilig-boontje’factor ook is: sommigen zouden wensen dat ze boodschappen konden doen, een huis hadden om schoon te maken, een bed om op te maken, een fiets om te repareren. Ik beloof mezelf én jou: de rest van de vakantie klaag ik niet. Twee weken kerstvakantie: “Dat wordt genieten” en dat wordt het zeker, in opdracht van iedereen die minder fortuinlijk is.

Goede voornemens

Normaal gesproken hoor je mensen pas met Oud&Nieuw over goede voornemens. Veel mensen maken ze dan en minstens 90% moet na korte tijd constateren dat het wéér niet is gelukt. Mijn goede voornemen rondom dit blog was dagelijks mijn overpeinzingen op papier te zetten. Het aspect ‘dagelijks’ in dit voornemen is helemaal niet van de grond gekomen en als ik nu kijk naar hoevaak ik wel iets geblogt heb, kun je ook rustig termen als ‘geregeld’ en ‘vaak’ als mislukt noemen. Het is bijna 1 januari 2010. Zal ik het bloggen dan maar als Nieuwjaarsvoornemen neerzetten in een tweede poging dagelijks iets op papier te zetten of zal ik het doel van dit blog iets veranderen?

Als kerstwens mailde ik een spirituele tekst naar mijn bekenden. Een van hen vond dit een leuke tekst voor de website www.inspirerendleven.nl. Alleen die naam al intrigeert mij. Want wie wil er niet inspirerend leven? Ik in ieder geval wel. Ik wil graag geïnspireerd worden door mensen en zaken om mij heen en op mijn beurt wil ik zelf ook een inspiratie zijn voor anderen. Ik zou dus het doel van dit blog kunnen veranderen in onregelmatig teksten plaatsen om te inspireren (mijzelf of anderen). Dat sluit in ieder geval aan bij de huidige werkelijkheid.

Mijn goede voornemen voor vandaag is dat ik mij ga verdiepen in die website www.inspirerendleven.nl . Wat ik dan met deze blog doe, merken we in het nieuwe jaar wel.

Genieten!!

Ik heb kerstvakantie, twee weken lang. “Dat wordt genieten”, bedacht ik me al een maand van te voren. Vrijdag 18 december beginnen we met en lang weekend Keulen waarbij we allerlei kerstmarkten bezoeken, zondag terug, dinsdag verjaardag vieren, vrijdag/zaterdag Kerst. En dan nóg een week vrij. Hoe geweldig kan het leven zijn?

Na deze voorpret komt de werkelijkheid: het weekend in Keulen valt samen met de terugkeer van Vadertje Vorst en dus lopen we met -12 graden Celsius de hele dag buiten, van de ene kerstmarkt naar de ander. Die overigens erg tegenvielen na alle verhalen en eerdere ervaringen. Ook het hotel viel tegen, het bleek weinig meer te bieden dan een bed, duitse en turkse tv en een ontbijtzaal. Met veel plezier gingen we zondag naar de trein, op weg naar huis voor de échte Kerstbeleving. Dus niet. In Nederland is Vadertje Vorst overtroeft door Koning Sneeuw en heel het openbaar vervoer ligt plat. En zo zijn wij ongewenst gestrand in een vreemd land.

“Ongewenst gestrand in een vreemd land” en dat rond kersttijd. Als dat niet een start is voor een mooi kerstverhaal. Opeens moet ik denken aan Jozef en Maria die dachten na een lange reis te kunnen uitrusten en na het zoveelste ‘nee’ lijdzaam moeten accepteren dat ze die nacht niet in een herberg zullen slapen. Ook denk ik aan die vluchtelingen die na onvoorstelbare ontberingen stranden in Europa, ongewenst in een vreemd land, hopend (vertrouwend?) op een betere toekomst, voor hen of anders op z’n minst voor de generaties na hen.

Twee weken kerstvakantie wordt door deze en andere oorzaken minder leuk dan van te voren verwacht en ik klaag. Ik klaag erover dat ik nog maar zo weinig tijd heb voor mezelf om de dingen te doen die ík leuk vind. Dan schrijf ik dit stukje en ik schaam me. Ik schaam me dat ik überhaupt ergens over durf te klagen. En hoe lullig en afgezaagd het ook klinkt en hoe groot de ‘heilig-boontje’factor ook is: sommigen zouden wensen dat ze boodschappen konden doen, een huis hadden om schoon te maken, een bed om op te maken, een fiets om te repareren. Ik beloof mezelf én jou: de rest van de vakantie klaag ik niet. Twee weken kerstvakantie: “Dat wordt genieten” en dat wordt het zeker, in opdracht van iedereen die minder fortuinlijk is.

Hoe energie werkt (1)

Ik vind het altijd intrigerend als ergens een (1) achter staat. Dat is namelijk de belofte voor meer. Juist om die reden heb ik een (1) achter deze titel gezet. Ik heb zeker de intentie om hier meer over te schrijven. Het interesseert me namelijk mateloos. En dan niet de energie die bij ons uit stopcontacten komt of door windmolens wordt opgewekt, maar de menselijke energie. Bij deze eerste aflevering richt ik me op een aspect van onze eigen energie die we allemaal wel (her)kennen: hoe iets ons soms energie kost en soms oplevert.

We kennen het allemaal, maar laat ik vanuit mezelf spreken. Soms begin in vol energie aan mijn werk en ben ik halverwege de dag afgemat en uitgeput. Soms begin ik moe en futloos aan mijn werk en loop ik binnen een uur energiek en enthousiast rond. Hoe kan dat? Wat gebeurt er met mijn energie? Nog concreter: sinds enkele jaren geef ik les aan HBO-studenten. Bij de meeste lessen voel ik echt hoe de interactie tussen mij en de studenten mij energie geeft. Ik voel me tijdens de les steeds prettiger, energieker worden. Ik zie en voel hoe de deelname van de studenten groeit.

Er moet dus iets in ons of in onze omgeving zijn dat onze energietoevoer of onze energiestroom reguleert. Hoe wordt dat geregeld? Hoe ontstaat een energiestroom? Hoe ontvang ik energie? Hoe geef ik energie weg? Is er ergens in mijn lichaam een tappunt? Gaat het via de porieën of andere lichaamsopeningen? En misschien wel het meest belangrijk: kan ik het sturen?

Om met die laatste vraag te beginnen: natuurlijk en dat weet je best. Met ons gedrag, onze (re)actie gebruiken wij energie. We kunnen ons gedrag en onze (re)actie sturen, dus kunnen we onze energie sturen. Als jij besluit op een voorval heel, heel erg ‘uit je dak’ te gaan (positief of negatief) en dat te blijven voor een uur, dan zul je veel meer energie verbruiken dan als je kort en onverschillig reageert. Ook de keuze om negatief (boos) of positief (blij) te reageren is van invloed op je energiehuishouding.

Energie stroomt. Dat geldt zowel voor de ‘stopcontacten’-energie als de ‘menselijke-contacten’-energie. Er vindt een constante uitwisseling plaats van energie. Dat verklaart ook al een beetje waarom je de ene keer ergens heel moe van wordt en een andere heel energiek. Dat wordt grotendeels bepaald door wat je opwekt en uitgeeft en wat je terugontvangt. Is dat ook te sturen? Ja, maar daarover meer in één van de komende afleveringen over ‘hoe energie werkt’.

Sinterklaasgeloof

Voor veel kinderen is dit een spannende tijd, want Sinterklaas is met zijn Pieten in het land. Schoenen worden gezet, liedjes worden gezongen en verlanglijstjes worden ingeleverd. Op de meest uiteenlopende locaties en tijden kun je een Zwarte Piet tegenkomen en soms zelf Sinterklaas.

 Het bijzondere aan de Sinterklaastijd dit jaar voor mij is dat mijn dochter op het randje van geloof en ongeloof zit. Ze hoort verhalen om zich heen over dat de Sint niet zou bestaan, dat het een verklede man is en dat alle Zwarte Pieten geschminkt zijn. Bij de buren trekken ze lootjes en maken ze surprises. En hoe kan de Sint écht op meerdere plaatsen tegelijk zijn? Van de andere kant: je ziet hem toch echt op de boot aankomen, je ziet hem op zijn paard, hij is echt op TV, hij spreekt echt met Dieuwertje Blok en hij woont echt in het grote Pietenhuis. Ook zitten er ’s ochtends echte cadeautjes in je eigen echte schoen en is die echte wortel en dat echte stro echt weg. Wie anders zou dat doen? Wie zou er nou zomaar pakjes in je schoen stoppen (met de buitendeuren goed op slot!). Dat kan alleen de Sint of Piet zijn. En hoe komt anders op pakjesavond die zak vol met cadeautjes voor de deur? Denk je dat de buurman dat doet of zo??

Ook veel volwassenen zitten op de rand van geloof en ongeloof. Niet over het bestaan van Sinterklaas, maar over het bestaan van een zielsbestemming. Dat er Iets of Iemand is die ons stuurt. Soms zijn de tekens zo duidelijk: een oude bekende die we tegen komen, een verhaal dat we om onverklaarbare redenen plots zien staan terwijl we nét over dat onderwerp aan het mijmeren waren, een tv-programma met net dát ene onderwerp, een (telefoon)gesprek dat anders loopt dan verwacht, een krantenbericht, een e-mail, etc. Soms is het gewoon overduidelijk dat je een bepaalde richting op wordt gestuurd. Dat er ergens Iets of Iemand jou een cadeautje geeft, iets wat jij (onbewust) graag hebben wilt. En tegelijkertijd is er dat verstand dat je aan het denken zet en allerlei zaken als ‘toeval’ of ‘belachelijk’ of ‘onzin’ afdoet. Kosmische energie die mijn leven richting geeft? Dat naast verstand en gevoel ook nog ziel invloed heeft op mijn leven? Spirituele lessen die mijn ziel voeden? Karma?

Steeds meer mensen geloven erin. En dat is een begin van spiritueel volwassen worden. Want betekent bij Sinterklaas juist dat er niet in geloven een teken is ‘groter worden’, bij je Zelf of je Zielsbestemming is het net andersom. Erin geloven en het een plaats geven in je leven, betekent dat je groter wordt, dat je groeit en dat je leven meer betekenis krijgt. De tekens die je zo af en toe vanuit het niets in je leven geslingerd krijgt kun je vergelijken met het strooien van pepernoten. Ze trekken voor een kort ogenblik je aandacht naar een bepaalde plek en daar vind je vast iets lekkers of waardevols. Je schoen zetten is vragen om een cadeautjes; een teken, een bemoediging of bevestiging, een uitdaging of een antwoord. Soms krijg je iets, soms ook niet. Ten slotte is daar de zak van Sinterklaas; dat wat je het meest wenste, het liefst wilde en al heel lang vol verlangen op zat te wachten is binnen handbereik. Nu alleen nog uitpakken. Prettige pakjesavond!