Tagarchief: echt-zijn

De balans tussen goed en slecht

“Hoe gaat het?”
–“Ja, goed. Lekker vakantie, mooi weer, dochter geslaagd voor haar examen, nog een meevaller van de Belastingdienst gehad. Toppie!”
“En met je broer?”
– “Niet zo best, helaas. Zijn huis is nog steeds niet verkocht en vorige week is hij na een ernstige val in het ziekenhuis terecht gekomen.”

De begrippen “goed” en “slecht” zijn voor iedereen bekend. En we kunnen meestal ook heel makkelijk aangeven wanneer het goed met ons gaat of juist slecht (of iets er tussen in). Maar is het eigenlijk wel zo simpel?

Ik moet vaak denken aan een Oosters verhaaltje hierover. Kort weergegeven gaat dat als volgt:
“Door een mislukte oogst kunnen een boer en zijn zoon nog maar nauwelijks financieel rondkomen. Wat slecht, zeiden de mensen. Toen vond de zoon een paard waarvan de eigenaar onvindbaar was. In die tijd was het bezit van een paard een rijkdom en de mensen waren blij voor hen. Wat goed, zeiden de mensen. Het werk zou nu veel sneller gaan waardoor ze meer konden verdienen. Maar niet lang daarna viel de zoon van het paard en brak zijn been. Wat slecht, zeiden de mensen. Toen brak er oorlog uit en alle weerbare mannen werden opgeroepen. De kreupele zoon werd niet opgeroepen. Wat goed, zeiden de mensen.”

Iets dat goed lijkt, kan dus slecht uitpakken en andersom. Je denkt er goed aan te doen te investeren in vastgoed, maar dan stort de vastgoedmarkt in. Je blijft tegen beter weten in die ene ochtend langer in bed liggen, mist de trein waardoor je te laat op het werk komt voor die belangrijke bespreking, maar ontmoet wachtend op het perron de vrouw van je dromen. Kun jij nu nog zeggen wat er goed was en wat slecht?

Wat misschien wel interessant is om eens bij jezelf na te gaan: van welke momenten in je leven heb jij het meest geleerd? De momenten dat alles gewoon goed ging? Of de momenten dat het je allemaal wat tegen zat en je moeite moest doen om vooruit te komen?

Eigenlijk heeft ieder moment en iedere situatie een goede en een slechte kant. Als alles in je leven op rolletjes loopt, is dat van de ene kant bekeken goed. Maar van de andere kant bekeken: je gaat achteroverleunen, wordt er lui van, hebt je geen uitdaging meer en je verliest iedere motivatie. Dat is niet zo best. En wanneer je in je leven in een diep dal raakt, voelt dat waarschijnlijk heel slecht. Maar aan de andere kant: nu leer je doorzetten, je leert omgaan met moeilijke situaties, je leert dingen vanuit andere perspectieven te zien en zeer waarschijnlijk leer je jezelf een stuk beter kennen. Je ontdekt dat je sterker bent dan je dacht en tot veel meer in staat dan je voor mogelijk hield. Dat is geweldig!

Als je op die manier naar je eigen leven kijkt, zul je zien dat de zogenaamde ‘goede’ momenten en situaties je de kans geven even stil te staan en de zogenaamde ‘slechte’ momenten en situaties je in beweging zetten en je de kans geven je te ontwikkelen. En inderdaad… sommige mensen hebben beduidend meer ‘goede’ tijden dan anderen. Zo is het leven. Maar wie is daarbij dan beter af? Degene die stil staat of degene die zich continu ontwikkelt?

O ja, en over die man aan het begin van dit stukje: plots opkomend noodweer verwoestte zijn caravan, zijn dochter bleek het examen gekocht te hebben van een Ibn Ghaldounleerling en de meevaller van de Belastingdienst bleek voor zijn broer te zijn die daardoor toch in zijn huis kon blijven wonen, samen met zijn grote nieuwe liefde, te weten de verpleegster die hem in het ziekenhuis verzorgde. Het kan verkeren.

Halleluja aan de klant!

Het begint epidemische vormen aan te nemen. Wat zeg ik: pandemische vormen krijgt het bijna: de klant als Koning, als Redder van de wereld, als de Weldoener. Halleluja aan de klant. Wat zijn bedrijven en organisaties op dit moment lief voor de klant. Wat luisteren ze goed naar de klant. Als de klant het wil, dan gebeurt het.

Het leesteken ‘punt’ betekent een tel rust voor je verder gaat, zo heb ik geleerd. Mag ik alstublieft een HELE GROTE, DIKKE, VETTE PUNT op dit moment? Kunnen we even stilstaan en ons uit het moeras van oogkleppen, dagwanen en ratraces omhoog trekken?

Klantfocus is bedrog
De klant is net zo min koning, redder en weldoener als voorheen. Sterker nog: ik durf te beweren dat de klant juist NOG MINDER koning, redder, weldoener is dan voorheen. Iedere organisatie, profit en non-profit, die op dit moment in de communicatie inzet op (de wens/behoefte van) de klant, doet dit uit egocentrische overwegingen. Meestal puur om te overleven. En –laat ik dit meteen erbij zeggen- daar is op zichzelf niets mis mee.

Alles op alles om te blijven bestaan
De allereerste en meest wezenlijke behoefte van een organisatie is continuïteit van het bestaan. Als je niet meer bestaat, kun je ook je klant -én daarmee de wereld- niet meer van dienst te zijn. Dus: alles op alles zetten om te blijven bestaan is puur menselijk en verdient waardering zolang het binnen de kaders van fatsoen en respect voor de mens en de aarde blijft. Maar doe dan niet alsof je het voor de klant doet. Doet niet alsof de klant belangrijk is en altijd al was. Doe niet alsof je jouw ziel en zaligheid geeft voor de klant. Kortom: Doe niet alsof. Wees ECHT.

Van de toren naar het stof
Waarom kan een organisatie niet gewoon zeggen: “Klant, juist nu heb ik je hard nodig. Help me. Blijf bij me. Koop bij me.”? Zou dat misschien komen omdat we dit niet durven te vragen? Omdat diep van binnen ons het schaamrood op de kaken staat over hoe we de klant al jaren behandelen.  Van ‘hoog van de toren blazen’ tot ‘diep door het stof kruipen’ is ook wel een hele grote afstand om in korte tijd te overbruggen. En toch moeten velen het nu noodgedwongen doen. Tja, hoe doe je dat?

4-dimensionele organisatie
Een goede start  is om de organisatie te zien in context met de omgeving en vanuit de vier invloeden die iedere organisatie kent: fysiek (basisvoorzieningen; personeel, productiemiddelen, processen), emotioneel (gedrag), mentaal (beleid), spiritueel (ziel, visie, missie). Voor langdurig gezonde organisatie is dat de basis. Noem het maar de vier hoekstenen van je bedrijf, de pilaren waarop je organisatie rust. Alle vier dienen ze even groot te zijn, dezelfde kwaliteit/inhoud te bezitten én dezelfde aandacht te krijgen.

Van betekenis zijn voor anderen
Nelson Mandela zei ooit: “De betekenis van ons leven ligt in het verschil dat we maken in de levens van anderen.” Dat geldt voor mensen én organisaties. Welk verschil maak jij, maakt jouw organisatie, in het leven van anderen? Dàt is je focus. Degenen voor wie jij een verschil maakt, zullen blij met je zijn en trouw aan je zijn. Het zijn die mensen, we noemen ze meestal klanten, die in tijden van nood voor jou het verschil zullen maken tussen voortbestaan of eindigen.

Sorry zeggen
Het is nooit te laat om te leren van je fouten, om ‘sorry’ te zeggen. Vraag jezelf: “waarom doe ik wat ik doe?”, “wat wil ik bereiken?”, “wie wil ik gelukkig maken?”, “waar ben ik extreem goed in en hoe kan ik daarmee anderen van dienst zijn?”

Hoofd, hart en handen
Heb jij op dit moment zo’n relatie met je klanten dat zij jou willen en zullen helpen, gewoon omdat jij het bent? Dan kom je deze roerige tijd prima door. Heb jij op dit moment niet zo’n relatie? Was jij (stiekem of onbewust misschien) toch vooral bezig met je zelf en was de klant een middel om jouw eigen doelen te bereiken? Dan is het afwachten. En lijkt een halleluja aan de klant inderdaad de enige manier om je hoofd boven water te houden.

Terwijl je met je hoofd en je handen gericht bent op buiten en klanten probeert aan te trekken, is het wellicht wijs om eens met je hart naar binnen te kijken. Wie ben je echt? Wat wil je echt? Wat beteken je echt? Als we dat met z’n allen gaan doen, wordt de volgende pandemie er een waar we vrolijk en gelukkig van worden. Halleluja aan ons allemaal!

Gelukkig 2011!

Het jaar 2010 is vandaag aangebroken. Dat is eigenlijk slecht nieuws voor mij. Ik geloof er namelijk in dat je (deels) je eigen werkelijkheid kunt vormgeven door energie te sturen. Vanaf begin augustus heb ik dit gedaan met als doel in 2009 meer werk en daardoor meer inkomsten te hebben. Ik heb dit gedaan via visualisaties, positieve affirmaties, meditaties, het uitspreken en opschrijven van wensen en door er op allerlei andere manieren aandacht aan te geven. Het is niet gelukt. Mijn werkzame situatie is op 1 januari 2010 nog hetzelfde als heel 2009. Dat op zich zou al voldoende moeten zijn om deze filosofie van het sturen van energie als flauwekul af te doen.

Wat het nog extra pijnlijk maakt is dat omtrent deze kwestie ook gependeld heb, ‘het boek met alle antwoorden’ heb geraadpleegd, tarotkaarten heb gelegd en mijn spirituele gids heb laten spreken. Alle antwoorden waren duidelijk: in 2009 zou ik inderdaad meer werk en meer salaris hebben. Toch is het niet gebeurd. Ik zou elke vorm van ‘het andere weten’ nu moeten afzweren en niemand zou het mij kwalijk (kunnen) nemen.

En toch doe ik het niet. Ik blijf overtuigd van het idee van energie sturen. Ik ‘moet’ wel, ik ‘weet’ namelijk dat het klopt. Notabene in mijn eigen boek ‘Resultaatgericht fantaseren’ schrijf ik direct gericht aan de lezer om te accepteren dat een imaginaire werkelijkheid ook een werkelijkheid is en dat je dan meer kans van slagen hebt bij het realiseren van de fysieke werkelijkheid.

Het is eigenlijk net als geloven in God. Je kunt veel aan Hem vragen, wat er gerealiseerd wordt, ligt in Zijn handen en alleen Hij weet waarom. Het staat ook in de bijbel en wordt vaak in gebeden genoemd (o.a. in het Onze Vader): ‘Uw wil geschiedde, niet het mijne.’ Dit ene zinnetje en de gedachte erachter is voor mij nog steeds een van de meest duidelijke aanwijzingen van de overeenkomsten tussen het christelijk geloof en andere spirituele mystieken.

Ik blijf er dus bij dat energie sturen werkt. Waarom het dan toch in dit ene specifieke geval niet werkt, weet ik niet. Want zoals we allemaal weten uit het boek ‘The deeper secret’ van Annemarie Postma, is er meer om ons heen dat bepaald of een wens gerealiseerd wordt. Er zal dus wel een goede reden zijn waarom ik nog niet meer werk. Nu is het zo dat ik mijn ‘andere weten’ redelijk ontwikkeld heb en dus ben ik via dat kanaal op zoek gegaan naar het antwoord. Hoe vervelend het ook klinkt, maar toen ik als antwoord kreeg ‘je moet eerst nog iets leren, voordat je hier aan toe bent’ wist ik dat het waar was.

Ik weet dus wél waarom mijn wens niet is uitgekomen en als ik diep in mijn hart kijk, heb ik het eigenlijk altijd al geweten. Ik moet eerst nog iets anders leren. Wat dat is? Tja,… ik vertel het zodra ik het onder de knie heb en als mijn gedachtengang juist is, is dat zodra ik een nieuwe functie heb of uitbreiding van mijn huidige werk. Zal dat in 2010 zijn? Die vraag durf ik niet te stellen, maar ik weet het antwoord zodra er een ‘Gelukkig 2011’ in ons land weerklinkt.

Hoe energie werkt? (2)

Alles is energie; een muur, een mens, een trilling: alles. Energie in de meest pure vorm is het (razendsnel) heen en weer bewegen van atomen in een (‘grote’) lege ruimte. Afhankelijk van de snelheid van bewegen heeft iets een vaste, vloeibare of gasvorm. Of één van de andere vormen die er bestaan.

Je kunt dus zeggen dat alles beweegt. Op macroniveau is dat bijvoorbeeld het universum dat continu uitdijt en inkrimpt. Op mesoniveau kun je bijvoorbeeld kijken naar hoe een land, volk of cultuur zich ontwikkelt. Op microniveau kijk je natuurlijk naar jezelf; jij beweegt ook. Je beweegt fysiek (bv. lopen, ademhalen), je beweegt mentaal (bv. ontwikkeling in je denken) en je beweegt emotioneel (bv. wisseling van emoties). Ongetwijfeld beweeg je ook spiritueel (bv. door levenservaring op te doen).

Allemaal begrijpen we dat we de fysieke beweging zelf kunnen beïnvloeden. De keus om te lopen of te rennen maak je zelf. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld hard of langzaam fietsen, rechtop of gebogen lopen, fluisteren of schreeuwen, kijken of wegkijken. Wat minder mensen weten is dat ook de andere vormen van beweging door ons te sturen zijn. Je kunt zelf bepalen of je boos of blij wordt, of je piekert of geniet en of je van een ervaring leert of niet. Het enige wat je nodig hebt, is bewustzijn.

Op het moment dat jij je bewust bent van je boosheid, kun je dit – als je wilt- veranderen in een andere emotie. Probeer het maar eens! Hetzelfde geldt voor ons denken. Als je weer eens piekert over dat éne hardnekkige punt en je bent je er bewust van, dan kun je van gedachten veranderen. Denk maar eens aan het mooiste moment uit je leven, het meest succesvolle moment uit je carriere of heel eenvoudig aan een lief liedje of de laatste keer dat je hebt gelachen.

Ieder van ons – jij ook – kan op deze en vele andere manieren zijn/haar eigen energie sturen. Dat begint met bewustzijn van je bewegingen (fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel) en wordt gevolgd door jouw keuze (let op! het is werkelijk je eigen keuze) voor de vorm of richting van de beweging. Wordt je boos, blij, onverschillig, behulpzaam, tegendraads? Jij kiest. Ga je piekeren, kop in het zand steken, oplossingen zoeken, luisteren, genieten? Jij kiest. Leef je voor jezelf of voor anderen? Jij kiest. Leef je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Jij kiest.

Wees bewust van de keuzemogelijkheid en van de keuze en dan stuur jij jouw energie. Keer op keer en op den duur zelfs onbewust bewust. Dan kies je niet vanuit je bewustzijn, maar vanuit je bewust Zijn. Daarover meer in deel drie.

Verwondering

Laat ik nou toch altijd gedacht hebben dat ik de enige volwassen mens ben die zich verwondert over kleine alledaagse dingen. Tot ik vorige week sprak met iemand die me vertelde elke dag vol van verwondering te zijn over van alles en nog wat. Het deed mij weer beseffen hoe hard wij eigenlijk door het leven en over deze aardbol rennen/vliegen/draven. We kijken het grootste deel van onze tijd niet om ons heen, maar zijn strak gefocust op ons doel. Soms is dat natuurlijk prima en soms zelfs hard nodig. Maar ook hier gaat het weer om de balans. Hoe vaak ben je strak gericht op een doel met de intentie daar zo snel en goed mogelijk aan te komen? En hoe vaak is het onderweg zijn al voldoende?

Na mijn scheiding veranderde mijn hele leven. In de eerste tijd na de breuk rende ik nog harder dan ik altijd al deed, gewoon om alle ‘ballen in de lucht’ te houden, om niet om te komen in de lawine van ‘things-to-do-now-you-are-a-single-parent’. Maar inmiddels is het al enige tijd weer rustig en ben ik weer meer ‘tot mezelf’ of eigenlijk ‘tot mijn Zelf’ gekomen. Ik ben me veel bewuster geworden van het leven in het algemeen en mijn leven in het bijzonder. Jarenlang heb ik op makkelijke, rustige golven door het leven heen gesurfd en aan de oppervlakte van mijn bewustzijn vond ik dat prima. Dieper van binnen begon echter wat beroering te ontstaan en toen dat eenmaal aan de oppervlakte kwam was er geen houden meer aan.

Ik leef nu vanuit een dieper bewustzijn. Dat betekent onder andere dat ik meer meemaak (zowel prettig als minder prettig), dat ik meer voel (zowel prettig als minder prettig) en dat ik meer bewust ben van wat er om mij heen gebeurd. Bij dat alles slaat de verwondering geregeld toe. Hoe kleurrijk de herfstbladeren zijn, hoe prachtig het neerkletteren van een forse regenbui op mijn dakraam klinkt, hoe prettig het voelt om samen te ontbijten, hoe makkelijk je je eigenlijk geluk kunt creëren én vernietigen, hoe een plant groeit, hoeveel sterren er aan de hemel staan.

Mocht ik het toch even vergeten, dan is er altijd nog mijn dochter die dan bijvoorbeeld tijdens het fietsen vol enthousiasme roept: “Papa, kijk: een paddestoel!” En vol verwondering staan we stil.