Tagarchief: vertrouwen

Loslaten tijdens een storm

Wat ik persoonlijk nog steeds een mooi verhaal vind, is over hoe je het beste een handvol fijn zand kunt verplaatsen. Als je het stevig vast houdt, glipt het weg tussen je vingers en hoe harder je knijpt des te eerder alles verloren is. Als je daarentegen de hand openlaat, het zand de ruimte geeft, komt het meeste gewoon op de bestemming aan. Het verhaal past in situaties waarbij vasthouden/loslaten een rol speelt.

 Het verhaal is niet compleet
Sinds enige tijd heb ik wat moeite met dit verhaal. Ik mis iets. Wanneer ik om me heen kijk en zie in welke turbulentie we leven, denk ik vaak: hoe is dat zand op die open, vlakke hand bestand tegen de stormen die het tegenkomt? Een flinke windvlaag en het zand op de open hand is sneller weg dan dat in die gesloten hand. Dus toch maar niet meer loslaten en gewoon weer vasthouden? Dat levert uiteindelijk ook niets op, zoals we uit het voorbeeld kunnen leren.

Gebogen hand biedt bescherming
Dus breng ik bij deze een derde variant in: de gebogen hand. Een hand die als het ware een klein muurtje om je heen trekt en je beschutting biedt. Een soort duinpan, zeg maar die je beschermt en behoed voor het ergste. Op die manier kunnen we toch veilig en vertrouwd los laten. Want natuurlijk moeten we loslaten en ruimte geven. Aan ons zelf, aan onze kinderen, aan de mensen om ons heen. Dat hoort bij het leven, zo groeien we. Kinderen moeten loskomen van hun ouders en volwassenen moeten loskomen van (blokkerende of verstikkende) patronen.

Door schade en schande wijs? Of bang?
Juist volwassenen blijven nog al eens te lang vasthouden, stil zitten. Inmiddels hebben we al wat stormen meegemaakt en de meesten hebben ook al wat schade opgelopen. Het is dan moeilijk om te durven vertrouwen en je open en kwetsbaar op te stellen. Wie is er voor jou om je te beschermen, te behoeden? Vertrouwd is dan wel net zo veilig.

Maar als we het niet doen, als we ons vastklemmen aan wat we kennen en wat we gewend zijn, dan zijn we als het zand dat ingeklemd is. Het leven dat voor ons bedoeld is, glipt weg en aan het eind kijken we terug en hebben niets bereikt.

Iedereen heeft een ‘helpende hand’
Persoonlijk mag ik graag geloven dat God mij die bescherming biedt. Dat wanneer het stormt in mijn leven Hij zijn handen om mij heen vouwt. Soms een beetje, zodat ik nog wel het gevoel heb dat ik iets trotseren moet (want ook daar groei je van) en soms volledig, zodat ik onder Zijn hoede vooruit kan gaan. Dat vertrouwen is voor mij voldoende om belemmerende en beklemmende ideeën los te laten en verder te gaan, soms zelfs een nieuwe richting op te gaan.

Anderen geloven op een andere manier. Wat je eigen idee daarover is, maakt op zich niet uit. Het vertrouwen dat er bescherming is – van God, een beschermengel of wat of wie dan ook – geeft je de ruimte om die stap voorwaarts te zetten. En dat is nodig, want met stilzitten is nog nooit iemand losgekomen.

Dus: kies voor de gebogen hand, vertrouw op bescherming en laat los wat je zo hindert in je leven. Ik verzeker je: het is het waard!

Vertrouwen: sleutel tot… ja wat eigenlijk?

Succesvol samenwerken wordt als eerste bepaald door vertrouwen. Die boodschap hoorde ik Tom van ’t Hek (ja, inderdaad de oud-coach, sportcommentator en broer van) vertellen. Nou zegt u misschien “logisch”, maar vertrouwen waarin dan? Vertrouwen in de relatie? In de ander? In jezelf?

Mensen zijn niet voorbestemd voor een solitair bestaan. Dus zijn we ons hele leven bezig met een vorm van samenleven en qua werken dus met samenwerken. Hoe gaan we qua samenwerken om met vertrouwen?

Waar vertrouwt u op?
Laat ik simpel beginnen: waar vertrouwt u het meest op in uw relatie met de klant: de loyaliteit van uw klant of de kracht van uw eigen organisatie? [………] En zeg nu eerlijk: twijfelde u ook even bij het antwoord? Eigenlijk is er niet echt een keus te maken. Beide zijn erg met elkaar vervlochten. Toch kunnen we gerust stellen dat als uw organisatie niet iets heeft wat de klant aanspreekt er waarschijnlijk ook weinig loyaliteit zal zijn. Samenwerking met een klant, en iedere klantrelatie is een vorm van samenwerken, begint dus met een klant die vertrouwen in u als leverancier heeft.

Kracht of verlangen?
Nou kunt u in aanvang dat vertrouwen op twee manieren krijgen:
1) u kent de behoefte of het verlangen van de klant en speelt daarop in;
2) u kent uw eigen organisaties tot in zijn diepste wezen en geeft hier uiting aan.

In het eerste geval vertrouwt u vooral op uw kennis van de klant, de markt en de ontwikkelingen. Met andere woorden: u vertrouwt op externe factoren. In het tweede geval vertrouwt u vooral op uw kennis van uw eigen organisatie, van uzelf, uw collega’s en uw manier van werken en zijn (=cultuur). Met andere woorden: u vertrouwt op interne factoren.

Zeepbellen
Tot voor kort was het heel gewoon om te vertrouwen op de externe factoren. Dat maakte direct duidelijk waar de kansen lagen en hoe je als bedrijf kon groeien. Hele bedrijfsstrategieën werden opgezet op basis van externe factoren. De laatste jaren blijkt echter steeds meer dat het ondoenlijk is om een bedrijf stevig neer te zetten op basis van externe factoren. De ene economische zeepbel na de ander spat uiteen, technologische ontwikkelingen zijn als zeepbellen en volgen elkaar in steeds sneller tempo op en de wereld kan letterlijk in een paar dagen totaal anders zijn (Na slechts 18 dagen spatte de zeepbel Egypte uiteen).

Verbinding tussen bedrijfssucces en sociale vooruitgang
Steeds meer bedrijven schakelen daarom, soms noodgedwongen, over op een samenwerking dat in eerste instantie is gebaseerd op wie zij als organisatie zijn en wat zij vanuit die identiteit kunnen betekenen voor anderen. Michael Porter noemde dat pasgeleden ‘shared values’. Volgens hem moeten bedrijven voorbij de klant kijken en weer beginnen bij zichzelf: ‘hoe kan ik voor wie van betekenis zijn?’ Ondernemingen moeten opnieuw de verbinding maken tussen het succes van het bedrijf en sociale vooruitgang.

We moeten dus op een heel andere manier aankijken tegen hoe we samenwerken met elkaar. Die nieuwe vorm van samenwerken begint met jezelf tot in je diepste wezen kennen. Hoe? Porter noemt de nieuwe vorm van samenwerking ‘rethinking capitalism’. De eerste stap daarin, jezelf tot in je diepste wezen kennen, noem ik daarom graag ’rethinking me’. Wie doet mee?

Een Hoger doel??

Wat kan het leven raar lopen. Je hebt een bepaald idee van hoe je leven zich ontwikkelt en dan gebeurt opeens het een na het andere en zie je dat je leven in een heel andere -voorheen onbekende- richting gaat. Nu pas weer gebeurde het mij weer en ik vraag me steeds vaker af wat het (Hogere) doel is van dergelijke ontwikkelingen (want dat er een doel is, weet ik zeker). De meest recente ontwikkeling van een verrassende levensloop wil ik met je delen.

Van mezelf ben ik een workoholic. Of vrij naar Confucius “gelukkig heb ik een baan die prima bij me past, want daardoor hoef ik niet te werken”. Ik heb in de meeste banen met zoveel plezier gewerkt, dat het bij mij niet ophield om 17.00 uur of op vrijdagmiddag. Op een gegeven moment maakte mijn toenmalige echtgenote daar zo vaak een opmerking over dat ik het als volgt ging formuleren “van 8.30 tot 17.00 uur werk ik, daarna besteed ik mijn tijd aan mijn hobby. Dat mijn werk en mijn hobby hetzelfde zijn is een irrelevante bijkomstigheid.” Zo voelde het ook echt. En zo voelt het nog steeds. Mijn werk = mijn hobby.

Bij de komst van mijn dochter in 2003 veranderde ik van baan en ging ik part-time werken, 3 dagen in de week. Een bewuste keuze waar ik nog steeds blij mee ben. Vier jaar later, in het voorjaar van 2007, werd ik door mijn leidinggevende voor het eerst gevraagd of ik meer wilde werken, 4 of 5 dagen per week. Ik was echter wel tevreden met de situatie en sloeg het aanbod af. In het voorjaar van 2008 vroeg mijn leidinggevende opnieuw of ik meer wilde werken. Hij had deze wens nog steeds heel sterk. Ik voelde mij gewild en zeer vereerd. Door bepaalde omstandigheden in mijn leven had ik teveel andere zaken aan mijn hoofd en dus was mijn antwoord opnieuw ‘nee’.

Al die tijd werkte ik nog steeds met veel plezier en ik zou zonder enige moeite van mijn werk weer mijn hobby kunnen maken. Toen bij mij dan ook alles weer in rustig vaarwater was terecht gekomen, ging ik in het voorjaar van 2009 enthousiast naar mijn leidinggevende toe om te vertellen dat ik nu wel graag 4 of 5 dagen per week wilde werken in plaats van 3. Tot mijn grote ontsteltenis kreeg ik te horen dat er inmiddels geen ruimte voor uitbreiding meer was. Sterker nog: er moesten mensen ontslagen worden. Dit was wel een hele sterke ‘turn of events’ die ik niet had zien aankomen. Bij herhaling wordt je gevraagd meer te werken en op het moment dat je aan dat verzoek wilt voldoen, is het niet meer mogelijk. Opzich vind ik dat al een ontwikkeling waarbij ik me afvraag wat de achterliggende (kosmische) reden is, maar het wordt nog gekker.

Voor mij is het duidelijk dat ik fulltime wil werken. Als de uitbreiding niet bij mijn afdeling kan, dan wellicht bij een andere afdeling. Als dat ook niet mogelijk is, dan een andere kleine baan elders erbij of gewoon een fulltime baan bij een ander bedrijf. Hoe dan ook, ik wilde weer fulltime werken en de workoholic in mij terug laten komen. Mijn werk = mijn hobby.

Dus zoek ik verder in het vertrouwen dat ik net zoals in het verleden snel vind wat ik zoek. En dan is daar opeens een economische crisis, recessie en grote werkloosheid. Nét op het moment dat ik werk zoek. We zijn nu een half jaar verder en nog steeds heb ik geen extra of ander werk gevonden.

Dit zijn de momenten waarop ik vertwijfeld kijk/zoek naar dat Hogere doel. Hoe kan het dat ik werk aangeboden krijg juist op de momenten dat het niet in mijn leven past? Hoe kan het dat net op het moment dat ik na zes/zeven jaar er wel klaar voor ben om weer fulltime te werken er geen werk te vinden is? Wat is hiervan de bedoeling? Wil het universum mij vertellen dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb? Is dit Gods manier om mij ver weg te houden van materialistische verleiding (al dat extra geld dat ik ongegeneerd uit zou kunnen geven)? Ligt er in de toekomst een prachtige kans verhuld waarbij fulltime werken juist een struikelblok zou zijn? Word ik beschermd tegen mijn ongeduld en kortetermijndenken? Zit hier een belangrijke levensles in? Kortom: waarom gebeurt dit?

Ik ben er van overtuigd dat alles wat belangrijk is in het leven gebeurt met een bepaalde reden. Ik heb daardoor vertrouwen in het Nu en vertrouwen in de toekomst. Ik geloof ook echt dat wat mij nu overkomt goed is voor mij. Toch: soms is weten vanuit vertrouwen net niet genoeg en wil je ook weten vanuit kennis (waarom is dit goed voor mij?). Het troost mij om te weten dat deze wens al bestaat sinds de eerste mens werd geschapen. Nu maar wachten tot we daarop een antwoord krijgen.

Hoe energie werkt? (2)

Alles is energie; een muur, een mens, een trilling: alles. Energie in de meest pure vorm is het (razendsnel) heen en weer bewegen van atomen in een (‘grote’) lege ruimte. Afhankelijk van de snelheid van bewegen heeft iets een vaste, vloeibare of gasvorm. Of één van de andere vormen die er bestaan.

Je kunt dus zeggen dat alles beweegt. Op macroniveau is dat bijvoorbeeld het universum dat continu uitdijt en inkrimpt. Op mesoniveau kun je bijvoorbeeld kijken naar hoe een land, volk of cultuur zich ontwikkelt. Op microniveau kijk je natuurlijk naar jezelf; jij beweegt ook. Je beweegt fysiek (bv. lopen, ademhalen), je beweegt mentaal (bv. ontwikkeling in je denken) en je beweegt emotioneel (bv. wisseling van emoties). Ongetwijfeld beweeg je ook spiritueel (bv. door levenservaring op te doen).

Allemaal begrijpen we dat we de fysieke beweging zelf kunnen beïnvloeden. De keus om te lopen of te rennen maak je zelf. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld hard of langzaam fietsen, rechtop of gebogen lopen, fluisteren of schreeuwen, kijken of wegkijken. Wat minder mensen weten is dat ook de andere vormen van beweging door ons te sturen zijn. Je kunt zelf bepalen of je boos of blij wordt, of je piekert of geniet en of je van een ervaring leert of niet. Het enige wat je nodig hebt, is bewustzijn.

Op het moment dat jij je bewust bent van je boosheid, kun je dit – als je wilt- veranderen in een andere emotie. Probeer het maar eens! Hetzelfde geldt voor ons denken. Als je weer eens piekert over dat éne hardnekkige punt en je bent je er bewust van, dan kun je van gedachten veranderen. Denk maar eens aan het mooiste moment uit je leven, het meest succesvolle moment uit je carriere of heel eenvoudig aan een lief liedje of de laatste keer dat je hebt gelachen.

Ieder van ons – jij ook – kan op deze en vele andere manieren zijn/haar eigen energie sturen. Dat begint met bewustzijn van je bewegingen (fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel) en wordt gevolgd door jouw keuze (let op! het is werkelijk je eigen keuze) voor de vorm of richting van de beweging. Wordt je boos, blij, onverschillig, behulpzaam, tegendraads? Jij kiest. Ga je piekeren, kop in het zand steken, oplossingen zoeken, luisteren, genieten? Jij kiest. Leef je voor jezelf of voor anderen? Jij kiest. Leef je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Jij kiest.

Wees bewust van de keuzemogelijkheid en van de keuze en dan stuur jij jouw energie. Keer op keer en op den duur zelfs onbewust bewust. Dan kies je niet vanuit je bewustzijn, maar vanuit je bewust Zijn. Daarover meer in deel drie.

Genieten!!

Ik heb kerstvakantie, twee weken lang. “Dat wordt genieten”, bedacht ik me al een maand van te voren. Vrijdag 18 december beginnen we met en lang weekend Keulen waarbij we allerlei kerstmarkten bezoeken, zondag terug, dinsdag verjaardag vieren, vrijdag/zaterdag Kerst. En dan nóg een week vrij. Hoe geweldig kan het leven zijn?

Na deze voorpret komt de werkelijkheid: het weekend in Keulen valt samen met de terugkeer van Vadertje Vorst en dus lopen we met -12 graden Celsius de hele dag buiten, van de ene kerstmarkt naar de ander. Die overigens erg tegenvielen na alle verhalen en eerdere ervaringen. Ook het hotel viel tegen, het bleek weinig meer te bieden dan een bed, duitse en turkse tv en een ontbijtzaal. Met veel plezier gingen we zondag naar de trein, op weg naar huis voor de échte Kerstbeleving. Dus niet. In Nederland is Vadertje Vorst overtroeft door Koning Sneeuw en heel het openbaar vervoer ligt plat. En zo zijn wij ongewenst gestrand in een vreemd land.

“Ongewenst gestrand in een vreemd land” en dat rond kersttijd. Als dat niet een start is voor een mooi kerstverhaal. Opeens moet ik denken aan Jozef en Maria die dachten na een lange reis te kunnen uitrusten en na het zoveelste ‘nee’ lijdzaam moeten accepteren dat ze die nacht niet in een herberg zullen slapen. Ook denk ik aan die vluchtelingen die na onvoorstelbare ontberingen stranden in Europa, ongewenst in een vreemd land, hopend (vertrouwend?) op een betere toekomst, voor hen of anders op z’n minst voor de generaties na hen.

Twee weken kerstvakantie wordt door deze en andere oorzaken minder leuk dan van te voren verwacht en ik klaag. Ik klaag erover dat ik nog maar zo weinig tijd heb voor mezelf om de dingen te doen die ík leuk vind. Dan schrijf ik dit stukje en ik schaam me. Ik schaam me dat ik überhaupt ergens over durf te klagen. En hoe lullig en afgezaagd het ook klinkt en hoe groot de ‘heilig-boontje’factor ook is: sommigen zouden wensen dat ze boodschappen konden doen, een huis hadden om schoon te maken, een bed om op te maken, een fiets om te repareren. Ik beloof mezelf én jou: de rest van de vakantie klaag ik niet. Twee weken kerstvakantie: “Dat wordt genieten” en dat wordt het zeker, in opdracht van iedereen die minder fortuinlijk is.